Met de “ Broedkast” vertellen Lisetteh en Natasha het verhaal van de maatschappij die hun kinderen op kweek zet om goed luisterende sociale burgers te worden. En ze stellen hiermee inruilbaarheid aan de kaak van je echte lichaam in die van voorgeproduceerde vormen. Aan hoeveel eisen moet een mens voldoen om zichzelf te accepteren… want wie is degene die beoordeeld? “Verteringsmachine” wordt het systematische proces uitgebeeld van ingeslikte woede. De dagelijkse ergernissen die door het maagdarm-stelsel zich een weg in ons lichaam banen en zich vastzetten en leiden tot vervelende kwalen. De innerlijke dialoog die in een ieder zich herhaaldelijk afspeelt zonder dat daar een einde aan komt… Bij de installatie “iiiiiiii!!!!!!!!” laat de binnen- en buitenwereld van de mens zien op een machinaal-lichamelijke manier. De harde buitenkant, het masker, de bewapening tegenover de buitenwereld die hardnekkig probeert om het innerlijke kind te beschermen tegen pijn. Verpakt in een lieftallige verpakking achter de tralies in de vorm van een hart. De ijzige gil weerspiegeld de intense pijn die met een woord aangeraakt kan worden…